Jeśli zachowasz takie proporcje jak na rysunku będziesz potrzebował grubej śruby regulacyjnej Weź też pod uwagę że jeśli podstawa ma tą samą długość co sciany boczne - podczas zaciskania śruby regulacyjnej też będzie odkształcana - żeby tego uniknąć możesz umieścić otwór asymetrycznie, bliżej jednej ze ścian albo trochę ją podciąć. Znacząco dłuższych tulejek nie widziałem - ale zawsze można dodać więcej bloków na oś - nikt nie twierdzi że dwa to jedyna możliwa liczba (uwaga - im więcej bloków na oś tym trudniej to ustawić). Jedna uwaga - swoją pierwszą maszynkę zrobiłem na gotowych tulejkach ze spieczonego brązu i teflonu (chyba ). Tulejki były rozcięte (w praktyce wyglądały raczej jak zawinięte w pierścień paski) i przeznaczone na wałek 12mm - nawet w pełni zaciśnięte miały spore luzy, musiałem wyciąć prawie 1mm zanim udało mi się je solidnie zacisnąć na wałku.
W jaki sposób zamierzasz wiercić otwór pod tulejkę? Pamiętaj że musi mieć dokładną średnice i we wszystkich blokach na danej osi musi być w tej samej odległości od podstawy albo będziesz miał kupę zabawy z podkładkami.

W mojej maszynce wszystkie prowadnice są na łożyskach ślizgowych (tulejki z brązu Rg7 wbite w obudowy ze stali automatowej). Zalety tego rozwiązania - elementy są mniejsze więc łatwiej je wykonać, a niewielkie rozmiary pozwalają na bardziej kompatkową konstrukcję maszyny. Wady - nigdy nie używałem łożysk kulkowych ale regulacją prowadnic z łożyskami ślizgowymi była bardzo frustrująca - szczególnie na początku zanim "poczułem" jak należy to robić. Przed rozpoczęciem montażu dobrze jest się zaopatrzyć w zapas puszek po piwie (blacha o grubości 0.1mm) i folii aluminiowej (0.01mm) ostre nożyczki i dziurkacz biurowy (w tak cienkiej blasze praktycznie nie da się wywiercić otworu na śrubę)
Co do smarowania - po prostu od czasu do czasu rozprowadzam na prowadnicy trochę oleju do przekładni różnicowych - dość gęstego i dobrze "trzymającego" się pionowych powierzchni (zrobiłem "wyścig" kilku różnych olejów - po kropli różnych gatunków na pionową płytkę stalową, tak którego na następny dzień zostało najwięcej wygrał).
Nie zapomnij też o jakichś osłonach przeciwpyłowych - szczególnie jeśli zamierzasz użyć tulejek ślizgowych.

Parę całkiem luźnych pomysłów:
Np. grubościenna tuleja przykręcona do solidnego profilu L. Podejście - odcinek wałka o średnicy = średnica zewnętrzna łożyska + 12mm (zakładam śruby mocujące M4 - 12mm to 2 razy (4mm + 2 razy 1 mm ścianki) - przypuszczam jednak że M3 spokojnie by wystarczyły), mocujesz w uchwycie trójszczękowym i planujesz czoło, nakiełkiem zaznaczasz środek wałka i cyrklem rysujesz koło o promieniu = połowa średnicy zew. łożyska + 6, wiercisz otwór przez całą długość i roztaczasz na średnice zewn. łożyska (jeśli potrafisz - dodajesz rowki pod pierścienie segera, jeśli nie - możesz na końcu wkleić łożysko klejem), dzielisz okrąg zaznaczony cyrklem na 6 części (miejmy nadzieje że w międzyczasie nie przestawiłeś cyrkla...). W zaznaczonych miejscach wiercisz otwory i gwintujesz M4. Piłka do metalu wycinasz kawałek profilu L nieco dłuższy niż średnica wałka, na jednym ramieniu zaznaczasz środek (miejsce gdzie będzie przechodzić wałek), rysujesz okrąg cyrklem (nie przestawiłeś go - prawda?), dzielisz na 6 części i wiercisz otwory - powiedzmy 6mm żeby mieć luz na regulacje. W środku okręgu wiercisz otwór i rozwiercasz na średnica wąłka+1...2mm wiertłem stopniowym (albo poszerzasz pilnikiem - nie musi być zbyt dokładne). Na drugim ramieniu robisz otwory mocujące.
Możesz też zacząć od zrobienia szablonu otworów mocujących w formie wałka z kołnierzem - wałek ma mieć średnice taką żeby pasował do łożyska, kołnierz - taką jak tuleja z punktu 1, na kołnierzu zaznaczasz 6 punktów i wiercisz otwory na średnice 3.5mm (otwór pod gwint M4), toczysz tuleje jak na początku. W kwałku profilu robisz "otwór centralny" przykładasz tuleje z włożonym łożyskiem, wkładasz szablon i wiercisz. Przy odrobinie wysiłku możesz w ten sposób umocować tuleje wewnątrz profilu kwadratowego.
Zamiast uchwytu z 4 szczękami - łapiesz w uchwyt trójszczękowy "plaster" o dużej średnic i ładnie go planujesz z obu strony, w pewnej odległości (odległość tą musisz wyliczyć) od środka wiercisz i gwintujesz parę otworów - przykręcisz do nich "bokiem" odcinek pręta kwadratowego tworząc podstawę do której będziesz przykręcał kostki z których zrobisz obudowy do łożysk. Po drugiej stronie trzeba przykręcić jakiś obciążnik żeby choć trochę wyważyć uchwyt - albo tokarka będzie chodziła po stole (albo, co gorsza, zaatakuje tokarza). Wersja luksusowa tego podejścia:


To uchwyt którego użyłem do zrobienia obudów łożysk ślizgowych i mocowań nakrętek do mojej minifrezarki cnc. Werjsa luksusowa - bo ma T-rowki (frezowane na zestawie BFB2000, BF40/E i KT150 proxxona - frezem wytoczonym na tokarce i własnoręcznie "uzębionym" przy pomocy multiszlifierki ) oraz gniazdo pod zamek na wrzecionie tokarki.

jagus pisze:Mala w sensie ld 250 TECH-MIG ale śruby i prowadnice hartowane poszły spoko w obróbce i gwintowaniu.

Moim zdaniem to całkiem spora tokarka. IMHO spokojnie zrobiłbyś na niej znacznie solidniejsze obudowy łożysk - wystarczy trochę pokombinować.

jagus pisze: No i ten skok gwintu lepiej drobnozwojowy??

Jeśli masz śruby z drobnym gwintem... Normalna śruba M6 ma skok 1mm - czyli w ściance 3mm masz max 3 zwoje gwintu jeśli użyjesz śrub M4 - skok 0.7mm czyli nieco ponad 4 zwoje. Nawet jeśli to wytrzyma możesz mieć problem z tym że końcówka śruby będzie się ześlizgiwała z okrągłego łożyska - regulacja będzie bardzo upierdliwa. Trwałe toto IMHO nie będzie - szczególnie w aluminium. Jeśli masz w środku dość miejsca, istnieje taki wspaniały wynalazek, nazywa się nitonakrętka. Tutaj: jak się ich używa

jagus pisze: Posiadam tokarkę małą bo małą i niestety tylko z uchwytem trójszczękowym ale zawsze coś można dotoczyć macie jakieś pomysły??

Tokarka - nawet mała - bardzo dużo zmienia. (napisz jaka tokarkę konkretnie - "bardzo mała" dla niektórych oznacza wszystko poniżej 450kg ).

Xprot pisze:wkleiles link do 404...

Usuń kropkę na końcu adresu.
Wygląda to na profil kwadratowy do ktorego włożono - z dużym luzem - łożysko liniowe i wycentrowano je przy pomocy śrub (po 4 na każdym końcu). Moja pierwsza reakcja, "a dlaczego nie użyjesz gotowych obudów zamiast odwołać taką fuszerkę". Na wszelki wypadek porównałem ceny najtańszych łożysk "luzem" z cenami obudów i gotowych zestawów łożyskowych i chyba już wiem dlaczego...
Co do samej konstrukcji - cóż... jakoś to będzie działać, może nawet, w przypadku niewielkiej maszyny i starannego wykonania, będzie się nadawało do lekkiej obróbki metalu... Należy się też spodziewać kupy zabawy podczas ustawiania tych wszystkich śrub Szczerze mówiąc, osobiście zastosował bym to rozwiązanie tylko przy maszynie klasy "znalazłem części na złomie i chcę COŚ zbudować".