Wawior pisze: wosk jest na tyle tłusty że mieszanka go nie zwilża i spływa po nim zamiast się go trzymać

Ja nic nie zwilżałem, zwyczajnie zasypywałem w rozbieralnej skrzynce.
Tak jak w starożytności - do pełna.
W warunkach domowych i amatorskim budżecie nie należy wzorować się na procesach stosowanych w przemyśle.
W starożytnej Grecji modele woskowe oblepiali gliną plastyczną.
Nie polewali jeno cierpliwie oblepiali paluszkami kawałek po kawałku. W gdy już glina podeschła zasypywali całość.
Aby glina nie pękała w czasie schnięcia należy ją schudzić.
Schudzenie gliny polega na jej zmieszaniu z piaskiem kwarcowym, lessem i co tam jeszcze pod ręką,
Ja wtenczas używałem talku.
Znaczy nie 3000 lat temu w Grecji, 40 lat temu jak się tym zajmowałem.

Wawior pisze:To była mieszanka piasku kwarcowego ze szkłem wodnym tak?

Używałem talku z czystą wodą. Talk jest niedrogi. Dla większych elementów można dodać nieco szkła wodnego.
Po zasypaniu modelu półsuchą masą stukałem w dno skrzynki i talk zagęszczał się.
Talk wytrzymuje 1400 ° C i jest miękki, łatwo go usunąć szczotką.
Forma wymagała kanalików odpowietrzających. Talk to płatki steatytu i zachowuje się inaczej niż piasek który ma zaokrąglone ziarna.
Piasek może być tańszy ale powinien być taki sam a najlepiej ten sam.
Do amelinium spoiwem formy może być sól kuchenna.
Można wówczas używać tego piasku wiele razy.
Im większa masa wlewanego metalu tym mocniejsze musi być spoiwo masy formierskiej.
W takiej sytuacji szkło wodne ma sens.
Formy przed zalaniem zawsze nagrzewałem.
Jak sobie coś jeszcze przypomnę to jutro napiszę.

Jak duże mają być odlewy?
Z jakiego metalu?
Czy będą odlewane ciśnieniowo? Grawitacyjnie? Wirowane?
Ja robiłem formy masą o konsystencji sypkiej bez salmiaku i kwasu.
Ale moje były malutkie, kilku centymetrowe.