Kartki /blaszki podkładane pod kieł w gniazdo tulei konika to popularny patent na ciągnięcie stożka. Nie przesuwasz tym sposobem konika z osi a jedynie sam kieł. Zagadką pozostaje czemu było tak wbite, że nie dało się tego wyjąć.

Przyznam, że śledzę temat z ciekawością. Dzięki za recenzje maszyn. Dochodzę powoli do wniosku, że moja maszyna nie jest wcale taka tragiczna

Z TOSa szukałbym SUI40/50 występowały w wersji całkowicie mechanicznej lub elektrycznej z silnikiem DC. Maszyna jest cholernie dokładna. Pracowałem na takiej i mimo wielu lat na karku otworki fi3 robiła idealnie (wierciłem fi3x120mm z tolerancją do 0.03mm bez żadnej gimnastyki). Zresztą toczenie podobnie dokładne. Bardzo lubiłem przy niej zderzaki zarówno na posuwie poprzecznym jak i wzdłużnym. Miała fabrycznie zderzaki mikrometryczne. Dodatkowo ta w wersji z silnikiem DC jest tak cicha, że można liczyć ile wiórów spadło do wanny. Niestety napęd DC lubił się zje... od czasu do czasu więc elektryk miał uciechy co nie miara bo do tokarki jest całkiem pokaźna szafa elektryczna. Obecnie ludzie przerabiaja to na falownik i normalny silnik. Na pewno jednak nie jest ona tak sztywna jak 16k20. Wiór 3mm i posuw 0.2mm to już było sporo w stali NC11LV. Pamiętam też, że gwintowanie było upierdliwe bo załaczanie i wyłaczanie obrotów reagowało z minimalnym opóźnieniem i trzeba było mieć w głowie, żeby wyłączać zawczasu.

16k20 sobie odpuść. Tak jak pisali poprzednicy te maszyny podobnie jak nasze tudy 50 miały ciężki żywot. Widziałem wiele ich i mało było sztuk, które miały komplet podtrzymek i można było stanąć i robić. Najczęściej też maszynę ustawiasz pod konkretny detal bo łoże/konik już ma koleiny niczym nasze drogi.

Sam zresztą posiadam IK625 z wytartym łożem ale mam ją kompletną i ogarniętą tak, że nic jej nie brak i wszystko chodzi .

Poszukałbym TURa na twoim miejscu. Znacznie cichsze niż ruski sprzęt i dość nowy. WIększość sztuk jest jeszcze całkiem przyzwoita.